Belgische Christadelphians: Omgang

Wat levert het mij op?

Sat, 21 Jul 2007 10:19:18 GMT

Binnen de postmoderne cultuur luidt bij ontvangst van een verzoek vaak de vraag: „Wat levert mij dat aan voordeel op?”
"Als christenen die consumptieve atmosfeer inademen, kan dat leiden tot kritiek op de proclamatie van het Evangelie. „Niet al dat wettische! Ik zoek zekerheid! Kom ik in de hemel?” Het is goed de cultuur te kennen, om ook zo de voorkeur voor eenzijdigheid in de prediking te kunnen weerstaan en tegengaan." zegt Dr. James Kennedy tijdens een CSFR-conferentie.

De christelijke gemeente telt belijdende leden. Zij maken deel uit van een minderheid en staan tegelijk midden in de samenleving. Het gedrag van mensen buiten de kerk vindt aansluiting in hun eigen hart. Het beïnvloedt hen. Zij zijn niet in staat -als zij dat al zouden willen- zomaar uit die ’dampkring’ te vertrekken. Christenen ademen als het ware de atmosfeer van de actuele cultuur in. Dat heeft effect. Die cultuur doet iets met de kerk. Of beter: met christenen die een relatie hebben met een kerkelijk instituut. Het is nodig het begrip gemeenschap toe te lichten. Gedoopte leden zijn van nature dood in hun misdaden en zonden. Tot hen gaat de roep uit tot afzondering van de wereld. Tot bekering en antithese. Tot gemeenschap met Christus. Vanuit die vereniging tot gemeenschap met elkaar. Ook als van inwendige roeping geen sprake is, ligt er een claim op leden van het kerkelijk instituut om zich te gedragen als leden van één lichaam.

De Bijbel wijst op dat lichaam als voorbeeld. Het betekent dat mensen die tot de kerk horen niet zonder elkaar kunnen, maar elkaar nodig hebben. Dat zij elkaar hebben te dienen in liefde. Dat behelst meer dan elkaar goedemorgen wensen als men op zondagochtend de kerkbank inschuift. Het gaat erom oog te hebben voor het positieve in de ander. En ook voor z’n zonden. Gemeenschap leert elkaar te helpen, maar ook elkaar in liefde te vermanen. Dan blijft het lichaam intact en is geen amputatie nodig.

Nu maakt de Bijbel al melding van breuken in die geschetste gemeenschap. Leden van lokale gemeenten krijgen de oproep die gemeenschap niet te negeren. Zij behoren -als het goed is- vanuit de bron van de liefde van Christus te dienen en te fungeren als toonbeeld van verbondenheid. Dat is toch eigenlijk evangelisatie zonder spreken? Het maakt Christus’ woord zichtbaar: „Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien, en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.”

De kerk haalt anno 2007 vooral de pers als een individualistisch, ruziënd gezelschap. In de huidige cultuur verbrokkelen entiteiten, zoals een molecuul uiteenvalt in diverse atomen. Zo loopt ook het cement van de kerk schade op. Een poging om binnen een lokale gemeente gestalte te geven aan de gemeenschap van het ene lichaam kan gemakkelijk overkomen als bemoeizucht of opdringerigheid. Mensen vatten contact zomaar op als aantasting van individuele vrijheid, persoonlijke rechten of tradities.

Volgens mij is onze maatschappij zo materialistisch geworden dat de mensen hun verloning primair stellen. Ook diegenen die in de kerkgemeenschap leven kijken uit naar wat de dingen hen kunnen opbrengen. Zij mogen echter niet over het hoofd zien welke zegeningen hen tijdens dit leven ook al toe komen. Ook moeten wij aan anderen laten zien in welke mate wij in deze wereld van veel lijden toch weten om te gaan met moeilijkheden die ons over komen. Niet kerkelijken kunnen wij de waarde van de kerkgemeenschap laten zien als die kerkgemeenschap ook werkelijk bezielt leeft als één gemeenschap.
Iedereen moet er van overtuigd zijn dat het werkelijk iets zal op leveren al was het pas op het einde van de rit. Maar Christenen moeten de prachtige hoop koesteren van een vredevol eeuwig leven.

Wat betreft Permission to Protect

Wed, 14 Feb 2007 04:38:38 GMT

Het is zeer belangrijk in welke mate wij omgaan met het toestemmen met de wijze waarop wij dingen toelaten of hoe wij er op reageren. Indien wij anderen toelaten fouten te maken of getuigen te zijn van misstappen door anderen geven wij kansen om deze verkeerde gebeurtenissen te laten integreren in het dagelijkse leven. Wij openen de poorten naar gebruiken die in Gods ogen verfoeilijk zijn en ons en onze omgeving kunnen besmetten.

Voorzeker kunnen wij leren van alles wat wij zien of mee maken, maar je moet daarbij de vraag stellen wat wij er van willen leren of wat wij de andere willen laten leren en of dat wel noodzaklijk of bevordelijk is. Elke opvoeder heeft de verantoordelijkheid om de andere te beschermen tegen het kwade. Wij moeten in het algemeen elkaar behoeden tegen elk kwaad. door slechte invloeden, beelden of gebruiken uit te sluiten of te vermijden, kunnen wij onszelf en de anderen behoeden verkeerde stappen te zetten.

Citaat

Permission to Protect

Permission to Protect
Have you ever met permissive parents -- the ones that worship the concept of "openness" so much that they don't mind exposing their kids to just about anything? "After all", they claim, "We teach our kids proper values, it doesn't really matter what the kids see or hear. Kids should be allowed to look into 'the real world' so they don't become naive. They'll simply reject foreign ideas antithetical to proper values."
Are these parents correct? Of course, not. A Rashi in this week's Torah portion, Nasso, tells us why.
"Why was the section of the nazarite laws placed next to the laws of sotah, the suspected adulterous wife? To tell us that anyone who sees the sotah in her disgrace, will abstain from wine(one of the nazarite laws), since wine leads to adultery." (Rashi, Bamidbar 6:2)
The common question on this Rashi is that we would have thought the opposite. Wouldn't someone who sees a sinner, like the sotah, being humiliated, become inspired to not dare come close to transgression? If you saw your co-worker being yelled at for coming late, wouldn't you be extra careful not to come late yourself? So why does the Torah suggest that witnessing the sotah's embarrassment will make you more afraid that you'll sin? Why would one establish safeguards to avoid sin by refraining from wine, once he has seen a violation of the Torah in the sotah woman?
The answer is that our preconceived notion is not true. In reality, witnessing sin, no matter if we see the sinner being degraded or not, weakens our spirituality. Whenever someone "breaks the rules" in school, inevitably the rules become less hallowed and it's only a matter of time until "breaking the rules" becomes the rule. So too with the Torah. While God's "rules" and mitzvot will never cease, witnessing a breach in them automatically removes levels of respect and awe that we have for His commandments. We subconsciously feel that the transgression is no longer an untouchable and although we may never dream of doing it, it becomes a possibility. Once the slippery slope of possibility has been opened, terrible results will inevitably occur.
This is why Rabbi Moshe Feinstein writes (Igrot Moshe, Yoreh Deah 1:156) that just as it is a mitzvah to see and be involved in a mitzvah, so too it is a transgression to witness a transgression being performed where one can avoid it. By watching a violation of God's Torah, he writes, you are watching God being humiliated and disrespected. And this negatively affects your own service of God because, on some level, you lose respect for God as well.
So the nazir decides to enter the institution of the nazarite vows because he has seen the sinning sotah. He realizes that he temporarily needs special laws of holiness in order to return to his former state of awe for God's laws and commandments which have been breached.
Environment and nurture play vital roles in human development. There is no way of denying this fact. As Maimonides states (paraphrased): "It is the way of humankind to be drawn after the manners and actions of friends and countrymen. Therefore, one should connect with and befriend righteous people in order to learn from their ways and to distance oneself from wicked people." Maimonides uncharacteristically does not bring a source from a verse in the Torah as a proof. It is a simple fact of life.
What is not widely realized though is that anything and everything we see and experience becomes part of our nature. If we allow our kids to watch television and movies without any restraints, we open them up to potentially harmful influences. As Nicholas Johnson, former commissioner of the U.S. Federal Communications Commission, once said, "All television is educational. The question is what does it teach?"
It is clear that the high increase among children of sexual promiscuousness and activity, violence and guns in schools, and the trend of reduced achievement and intelligence have its roots in the effects of television and movies. (See Lawrence Keleman's 'To Kindle a Soul' for detailed scientific studies and research.)
So much for openness in parenting. It is an experiment that has failed miserably. If we are responsible parents we must try our best to shield bad influences from our kids as much as possible. They should not witness thousands of killings and violence on TV year after precious year in their youth. If they are allowed to, they will lose sensitivity toward hurting others and become more vicious people.
What we see becomes part of us. We must try to avoid exposing our children to the evils of the world. Society recognizes that the 'movie ratings system' for kids is a positive thing. Although, as a result of the moral descent of this country, what used to be a relatively acceptable and tame PG rating, now probably is the equivalent of a severe 'R' rating, there are still some things that we deem inappropriate for children.
What we should be asking ourselves is: if we agree that it is inappropriate for children, why is it any more appropriate for us? We must be extremely careful with what we see and experience, as well.
Remember, what you see is what you get -- inside your mind and soul.

Rabbi Boruch Leff

Terechtwijzing

Thu, 01 Feb 2007 13:46:21 GMT

In de opvoeding vandaag moeten wij vaststellen dat men terechtwijzing als een taboe wil gaan beschouwen. Door dat men afziet van een duidelijke opstelling aan te nemen betreft de te volgen levenshoudingen komt men regelmatig voor minder aangename tot lastige posities te staan. Door dat de schoolinstellingen, de gerechtelijke machten niet consequent optreden is er een losse houding ontstaan waarbij iedereen maar gaat doen zoals het hen uit komt. Hierdoor heeft men de poorten geopend naar het ongenoegen van anderen die meermaals gecontroleerd worden met de lakse houding van de overheid en met hun onmacht om het recht te laten geschieden of om dat recht zelfs te zien geschieden.
De losse levenshouding brengt allerlei wantoestanden mee en het lijkt of wijsheid en inzicht het niet meer van diegene die er maar op los leeft en maar laat geschieden behalen sommigen gaan denken dat het toch niet loont om goed te doen en worden mee gesleurd in de vrije levenshouding die geen rekening wil houden met de andere.
“De Heer talmt niet met zijn belofte, zoals sommigen menen, maar Hij heeft geduld met u, daar Hij wil dat allen tot inkeer komen en niemand verloren gaat.” (2Pe 3:9 WV78)
Jehovah waarschuwt ons echter. Het tegen de regels ingaan zal niet ongestraft blijven. Wij moeten er ook van bewust zijn dat onze vriendelijkheid tegenover de verdorvenen hen niet goed zal maken; zij zullen blijven zondigen en zullen zeker helemaal geen notitie nemen van Gods majesteit.

“Wee hen die de straf naar zich toetrekken met schapekoorden en als met ossetouwen de vergelding,” (Jes 5:18 WV78) “Worden de bozen begenadigd, dan leren zij nooit wat recht is: waar het recht heerst, blijven zij onrecht plegen, zij hebben geen oog voor Jahwe’s verhevenheid.” (Jes 26:10 WV78)
“Omdat slechte dagen niet onmiddellijk worden bestraft, is de mens steeds uit op het kwaad.” (Pre 8:11 WV78)
“Dat is het trieste van al wat gebeurt onder de zon: eenzelfde lot treft iedereen. Daarom is de mens steeds uit op het kwaad en zit zijn hoofd vol dwaze gedachten zolang hij leeft. Daarna is het toch gedaan.” (Pre 9:3 WV78)

Wij horen een standpunt in te nemen en op te treden indien wij vinden dat anderen tegen de (basis)regels ingaan hoe met elkaar om te gaan. eigenlijk moeten wij ook durven verder te gaan en er op toe zien dat ook zo veel mogelijk Jehova's wetten worden nagevolgd. In onze omgeving kunnen wij anderen er van op de hoogte brengen als zij ingaan tegen de geboden van God. Wanneer wij iemand horen liegen, zien bedriegen, stelen, anderen pijn doen, of zich te buiten gaan, moeten wij hen daar opmerkzaam van maken. en als zij hun asociaal gedrag niet willen bijstellen moeten wij verder gaan. Indien wij over die dingen heen zien of nog verder gaan door de boosdoener te begenadigen, zal hij nooit gerechtigheid leren, en zal hij of zij ook zijn of haar gedrag niet gaan veranderen. In het land van rechtvaardigheid zal hij of zij dan verder kwaad stichten.

“Wanneer iemand een vervloeking hoort en daar getuige van is of wanneer hij iets ziet of weet en dat niet aangeeft, dan zondigt hij en draagt hij de volle verantwoording.” (Le 5:1 WV78)
“Wanneer uw broeder gezondigd heeft, wijs hem dan onder vier ogen terecht. Luistert hij naar u, dan hebt gij uw broeder gewonnen.” (Mt 18:15 WV78)
“Wie zijn zonden verheelt, zal geen voorspoed kennen, maar wie ze belijdt en ze nalaat, zal barmhartigheid ondervinden.” (Spr 28:13 WV78)

De terechtwijzing moet steeds op een juiste liefdevolle manier gebeuren, en met die intentie om de ander te helpen en om weer anderen te behoeden van verder kwaad.

“Leg niemand overijld de handen op en maak u niet medeplichtig aan andermans zonden; houd u rein.” (1Ti 5:22 WV78)
“Weet dit wel, geliefde broeders: ieder mens moet vlug zijn om te luisteren, maar langzaam om te spreken, langzaam ook om toornig te worden;” (Jak 1:19 WV78)
“Een vriend heeft te allen tijde lief, een broeder is geboren voor de nood.” (Spr 17:17 WV78)
“Eenmaal gekomen zal Hij de wereld het overtuigend bewijs leveren van wat zonde, gerechtigheid en oordeel is:” (Joh 16:8 WV78)

“(18:26) Wie getrouw is, hem toont Gij uw trouw, wie onkreukbaar is uw volmaaktheid;” (Ps 18:25 WV78)

Wat betreft Belang van terug te grijpen naar essentiële waarden

Thu, 01 Feb 2007 12:54:32 GMT

In eender welke gemeenschap moeten zij die zich er in bevinden oplossingen vinden om met elkaar in verbondenheid, of los van elkaar, maar met elkaar te leven. Vermenging van andere culturen of gewoonten doet veel mensen vrezen voor onverenigbaarheid. De onderlinge verschillen kunnen echter de gemeenschap verrijken in plaats van vernietigen, indien die toehoorders van die gemeenschap zich willen openstellen naar elkaar.

Citaat

Belang van terug te grijpen naar essentiële waarden

Aan te nemen houding in het stedelijk onderwijs te Brussel

Onterecht worden concentratiescholen gediaboliseerd en worden zo wel leerlingen als leerkrachten regelmatig in het verkeerd daglicht gesteld.

Per definitie is het niet dat onze concentratiescholen minder goed onderwijs zouden aanbieden. In Brussel valt het wel op dat de Nederlandstalige stadsscholen veel minder middelen en slechtere infrastructuren hebben dan andere Nederlandse scholen in het land.
Ouders kiezen hun kinderen omwille van de kwaliteit van het Nederlandstalige onderwijs hun kinderen in die afdelingen van de stedelijke scholen te plaatsen met een extra hoop dat zij dan makkelijker op de arbeidsmarkt terecht zouden kunnen komen.
Verscheidene ouders kunnen spijtig genoeg de moed niet opbrengen om zich de andere taal ook eigen te maken. Wij zouden er meer werk van moeten maken om de ouders het gevoelen te moeten geven dat de keuze voor het Nederlands voor hun kinderen ook van hen een engagement vraagt. Ook moet er aan gewerkt worden dat er thuis ook wel Nederlandstalige lectuur komt en radio en televisie ook nu en dan eens afgestemd worden op de Vlaamse zenders.
Problematisch is wel dat bepaalde ouders zich er niet in kunnen schikken dat wij een andere levensnorm er op na houden en dat ook in ons onderwijs bepaalde waarden belangrijk zijn. Betreft dat laatste gaat er de laatste jaren veel verkeerd. Hier willen bepaalde gemeenten en groepen geen waarden meer belangrijk vinden. Dikwijls willen zij zich verstoppen achter het poortje van neutraal onderwijs. Neutraliteit en pluralisme mogen echter nooit inhouden dat men de menselijke waarden over boord gooit.
Men kan er niet onderuit dat elkeen vast hangt aan haar of zijn cultuur waar het in is opgegroeid. Of men nu gelovig is of niet zijn er de tradities en geloofspunten (atheïstisch of in een goddelijk wezen) welke steeds verweven blijven met het dagelijks leven. Onder de schoolgangers en hun begeleiders is er het probleem dat zij vaak niet van elkaars gewoonten en beleving op de hoogte zijn. Zij kennen verrassend weinig van elkaars gebruiken en levensopvattingen.

Door immigratie kwamen religies als de islam, het boeddhisme, shintoïsme of het taoïsme België binnen. Europa kon niet ontsnappen aan de veelvoud van religieuze groepen die over het rijk kwamen en zich er begonnen te wortelen. Ondanks de mondialisering is er nauwelijks contact tussen de religieuze tradities gekomen. En sommige groepen durven bepaalde waarden niet naar voor brengen of niet inzien dat zij bij de meeste belevingsbeschouwingen ook algemene regel zijn. Het zijn die waarden: niet liegen of bedriegen, niet stelen, niet onteren en respect hebben welke de autoriteiten hoog in het vaandel zouden moeten dragen. Alsook zijn het die waarden waarop wij in het onderwijs zouden moeten staan en zouden moeten eisen dat zij door iedereen die in dat onderwijssysteem wil delen, ook moeten opgevolgd worden. Indien wij het asociaal gedrag dat er nu in vele scholen heerst bij de horens zouden mogen aanpakken zou er reeds veel kwaad uit de wereld worden geholpen. Veel leerlingen zouden ook veel kunnen presteren daar zij nu enorm gehinderd worden door kinderen die zich denken alles te kunnen verantwoorden doordat zij gebruik kunnen maken van de huidige omgekeerde discriminatie.

Socio-economische factoren kunnen gerust ook opgevangen worden en hoeven geen excuus te zijn voor allochtoon of autochtoon.
Indien wij meer ondersteuning van het beleid zouden krijgen zal iedereen beter kunnen presteren. Dit onder voorwaarde dat er terug wordt gegrepen naar de essentiële waarden van het mens zijn en het menselijk met elkaar om gaan.