Donderdag avond herdenken wij de avond voor dat Jezus stierf. Toen was hij samen met zijn leerlingen en gebruikte hij ongezuurd brood en rode wijn als symbolen van zijn liefdevolle menselijk offer. Van dit laatste avondmaal zei hij: "Blijft dit doen om mij te gedenken."

 

Op zondag herdenken wij dan de opstanding van Jezus, welke ons tot voorbeeld is van wat er ons ook te wachten staat als wij God en Zijn zoon aanvaarden.

Zoals vorig jaar nodigen wij iedereen uit op deze paasviering in het Quaker Centrum te Parijs.

 

Vorige zondag hebben wij in de dienst besproken hoe de apostelen uitkeken naar het Koninkrijk van God en wanneer zij de eindtijd verwachtten.

 

Op ons zusterforum kan u enkele artikelen vinden over het einde der tijden;
De Bijbel onze Gids #15 Het Heerlijke einde

En recent geplaatst:
De Wederkomst en de eindtijd #1 Dit geslacht zal geenszins voorbijgaan
De Wederkomst en de eindtijd #2 Blik op de nabije toekomst
De wederkomst en de eindtijd #3 Let op de Vijgeboom
De Wederkomst en de eindtijd #4 De komende toorn
De Wederkomst en de Eindtijd #5 De Verlosser uit de hemel
De Wederkomst en de eindtijd #6 De Dagen van Noach en Lot

Volgende pagina's zijn aangevuld of gewijzigd op de Belgische Christadelphians' website:

Christelijk leven
Christus Koning
Christus wederkomst
De Staat der doden
Dood
Doop
Fundament in de Heilige Schrift
Geloof in Jezus Christus
God, Jezus Christus en de Heilige Geest Omtrent Heilige Drie-eenheid
Is God drie-eenheid
Koninkrijk van God
Koninkrijk Gods
Kruis opnemen omtrent lijden
Lichaam en ziel één
Menselijke natuur
Opstanding en oordeel
Rechtvaardigen
Terugkeer van Jezus
Woord van God

“Wij weten dat wij bij God horen, terwijl de hele boze wereld in de macht van de boze ligt.” (1Jo 5:19 WV78)
De ene crisis overvalt ons land na de andere. Zoals verscheidene mensen nu voor de bankcrisis de schuld bij de regering willen leggen zo verwijten ze ook God om dit allemaal zomaar te laten gebeuren. God is echter niet de leider van deze wereld. Hij heeft het leiderschap uit handen gegeven. De mensen zelf, die Zijn leiderschap verwierpen hebben nu de volle vrijheid de wereld te beheren. Veel mensen hebben geleerd dat God de wereld beheerst, maar die leerstelling is onjuist. Zij doen God oneer aan en maken van Hem de schuldige voor al de slechte dingen  en het lijden in deze wereld.
God is niet de leider van dit corrupte systeem. Hij heeft het uit handen gegeven en Hij schikt de personen niet voor. Elkeen is volledig vrij welke weg te kiezen.
“Ik neem heden de hemel en de aarde tot getuigen tegen u. Leven en dood houd ik u voor, zegen en vloek. Kies dan het leven, dan zult gij met uw nakomelingen het leven bezitten,” (De 30:19 WV78)
God is niet de bron van het kwade, hij haat het slechte en geeft om diegenen die lijden.
“Daarom, gij wijzen, luistert naar mij: God doet geen onrecht, de Almachtige pleegt geen kwaad.” (Job 34:10 WV78)
 “Dit zijn zes dingen, die Jahwe verfoeit, ja, zeven, die Hem een gruwel zijn: hoogmoedige ogen, een leugenachtige tong en handen die onschuldig bloed vergieten, een hart dat misdadige plannen smeedt en voeten die zich haastig reppen naar het kwade, een valse getuige die leugens uitslaat en degene die onder broeders ruzie teweegbrengt.” (Spr 6:16-19 WV78)
 “Schuift al uw zorgen op Hem af, want Hij heeft zorg voor u.” (1Pe 5:7 WV78)
We zouden moeten weten dat wij uit God voortkomen, Hij is wel onze Schepper. Maar tegelijkertijd moeten wij beseffen dat de hele wereld in de macht is van hem die het kwaad zelf is. De mens zelf heeft alles in handen en hoe deze zich gedraagt zal de wereld ook beïnvloedt worden.

From You Preach The Real Church

I am a Christadelphian who believe in One God who creates and sustains all life The Sand Gospel

God wants you to be happy, He wants you to know Peace,He wants you to feel Love, That are just af few things A Christadelphian believes. Find out what we a.o. believe > God has a purpose for You
4. Man is Dust - Berean Christadelphian Beliefs

The Gospel in a nutshell

+ A Brief History of The Christadelphians


Rational people, Love Jesus, How do we find God, a place to come to speak to God > Seeking God

What is peace and who can provide it? WIll we ever see it? > What is Peace?
I Pray It Won't Be Long
The barriers and Jesus Christ; the Only Answer.  Jesus is greater than culture! > The Graffiti Gospel
God gave us Jesus. WHat the Christadelphian faith is all about  > Re: Christadelphian YouPreach3

Exeter Christadelphian Church Holiday Club

Reactions to You Preach
How I became a Christadelophians. How I learnded about God1 Re: Christadelphian YouPreach
What they find in it. Learning about creation, happiness, love, no more tears or pain,  and eternal peace 2 Re: Christadelphian YouPreach
Jeweliet how i became a christadelphian summary


Kyle's Baptism
Kingdom of God concert Durban >
The Workshop Concert

God Be With You 

De joods-christelijk pastor in Amersfoort Ben Kok maakt zich zorgen over de vervaging van het onderscheid tussen God en Allah. Allah is een totaal andere persoonlijkheid dan de God van de Bijbel, stelt hij.

Hij schrijft: “De Heere God of Allah? Dat is een cruciale vraag. Veel christenen komen daar niet uit tegenwoordig, en zelfs de vertegenwoordigers van allerlei kerken en christelijke organisaties doen er het zwijgen toe. Of erger, ze beweren dat de God van Abraham, Izak en Jakob -ons via het Joodse volk, de Bijbel en bovenal in Jezus Christus geopenbaard dezelfde is als Allah uit de Koran. Dat blijkt zelfs het geval te zijn bij sommige zendingsorganisaties die werken onder moslims.”

Dat is ook wat wij beweren. En wij zijn daar van overtuigd, maar wij begrijpen ook dat voor het grootste deel der Christenen het wel een andere God moet zijn.

Maandag 14 mei organiseerde Arab Vison, een organisatie die evangelisatiewerk verricht onder moslims, in Ede een symposium met vijf sprekers. Een van de sprekers, drs. J. Hansum, missionair werker in Antwerpen en verbonden aan de Evangelische Theologische Faculteit in Heverlee, beweerde al eerder in artikelen dat volgens hem de God van de Bijbel en Allah hetzelfde Wezen zijn! In het EO-blad Visie (nr. 41, oktober 2005) schreef hij een groot artikel ”Allah is groot en Jezus is de Weg” over ”Jezusmoslims”. Ook de andere sprekers tijdens het symposium maandag stemden in met volgens hem godslasterlijke mening, zo bleek tijdens de forumbespreking.

Specifieke Naam
Wat zegt de Bijbel? Exodus 3 leert ons dat ”elohim” uit Genesis 1:1 (de Schepper) en ”jhwh elohim” in Genesis 2:6, een zeer specifieke Naam heeft. Hij wil „de God van Abraham, Izak en Jakob” genoemd worden tot in eeuwigheid en maakt Zich aan Mozes bekend met de specifieke Naam ”alef-he-jod-he” (ehejeh), ”Ik ben” of ”Ik zal zijn”. De Ik ben die ben of Jehovah. Verder wordt de Schepper in de derde persoon benoemd als JHWH: ”Hij die is/zijn zal”.

Bovendien zegt Yeshua ha Mashiach (Gods eniggeboren Zoon, in het Grieks ”Jezus Christus”) dat Hij het evenbeeld, de Zoon, van God de Vader is (Joh. 5:19-47, 14:9), en dit wordt in vele teksten bevestigd (onder meer in Hebr. 1:1-4, Joh. 1:34 en Joh. 3:16). Hij leert ons Zelf te bidden: „Onze Vader, Die in de hemelen zijt, Uw Naam worde geheiligd” et cetera, dus God is een Vader (Abba) van Yeshua en ook van ieder mens die in deze JHWH gelooft door het zoenoffer van Yeshua.

Uit het ”Onze Vader” volgt rechtstreeks dat de Naam van God, JHWH, geheiligd, apart gezet moet worden, apart van alle afgoden, en niet interreligieus vermengd mag worden met welke afgod dan ook.

In de Koran wordt er over ”Allah” geschreven, wat het algemene woord voor ”god” is, of volgens anderen ook als eigennaam beschouwd kan worden. Dit in tegenstelling tot ”illah” (algemeen voor ”god”), omdat de islamgeloofsbelijdenis immers luidt: „Er is geen illah dan Allah.”

Allah was volgens Ben Kok al vóór Mohammed bekend als heidense god, de maangod en oorlogsgod bij diverse Arabische volkeren. Daarbij: in de Koran (onder andere in soera 4:171, 17:111, 25:2 of 72:3) lezen we de sterke afwijzing van de mogelijkheid dat Allah een zoon zou hebben.

“Allah is dan volgens hem ook een totaal andere persoonlijkheid dan de God van de Bijbel. Allah is geen vader en wordt geen mens om zich aan ons te openbaren om ons nabij te zijn, laat staan dat hij voor onze zonden sterft, zoals de God van de Bijbel in Jezus Christus doet. “ beweert hij. Maar hij ziet over het hoofd dat het nergens in de Schrift staat dat God tot de aarde zou gekomen zijn in een nieuwe vorm als mens. Alsook zouden al diegenen die Christus als hij God was dadelijk gestorven zijn, want niemand kan God zien.

Dan gaat hij verder uit van de stelling dat omdat de moslims niet geloven in het vaderschap van Christus het niet dezelfde God kan zijn. Hij concludeert: “Als Allah geen zoon heeft en een totaal andere naam draagt dan de ons in de Bijbel geopenbaarde ”Heere God” (jhwh elohim), dan is hij een afgod en derhalve een manifestatie van de duivel zelf, net als het hindoeïsme, voodoo en elke geloofsbeleving buiten Yeshua ha Mashiach om! We zien dat in de Koran terug in de 164 haatteksten richting alle niet-moslims. “

In vele Schrift teksten uit de Christelijke teksten, evangeliën zo wel als epistels of brieven wordt echter duidelijk aangegeven dat Jezus of Yeshua weldegelijk iemand anders is dan Jehovah, Jahwe of JHWH of YHWH.

Daarom is de eerste brief van Johannes (2:18-27) zo belangrijk om te overwegen. Want daarin staat dat ieder die de Zoon loochent de antichrist is, en wie de Zoon loochent, ook de Vader niet heeft! Duidelijk wordt er gesteld dat wij de mens Jezus Christus moeten erkennen als de aan ons Beloofde Verlosser: de Messias. Het Kind van God zijn is voor de moslims zeer moeilijk, maar volgens mij moeten zij tot dezelfde conclusie komen dat wij allemaal kinderen van God kunnen worden. Als broeders en zusters in Christus kunnen wij dan ook zoon of dochter van God zijn.

Indien Joden, Christenen en Moslims hun Heilige Schriften goed zouden lezen zouden zij duidelijk de verbintenis zien van hun geloof. De Christelijke Schriften zijn Gods boeken en gingen vooraf aan de Koran die er vaak melding van maakt en beklemtoont dat ze Gods leiding bevatten. In Äl’Imrän [3]:3,4 NJD lezen wij “Hij heeft u het Boek met de waarheid geopenbaard, bevestigend de eraan voorafgaande schriften; want hij heeft de Thora en het Evangelie [Injïl in het Arabisch] tot leiding van mensen … reeds geopenbaard” De Koran moedigt aan om naar onze Schriften terug te gaan en ze in zich op te nemen (zie ook Al-Mä’idah [5]:46,47; Al-Nïsa’ [4]:163; Yünus [10*:94, AYA.]

Het is ondenkbaar dat God een zoon zou hebben als gevolg van betrekkingen met een vrouw of dat hij zou trouwen en kinderen zou verwekken. God is uniek. Wat mensen doen om zich voort te planten, dient nooit op hem van toepassing te worden gebracht Dat is precies wat de Heilige Geschriften ook leren en beklemtonen.

Waarom gebruiken de Heilige Geschriften dan in veel gevallen de uitdrukking, zoon van God”? Er wordt bijvoorbeeld gezegd dat Adam een ,,zoon van God” was (Lukas 3:38). Maar hoe was dat mogelijk? De Thora legt uit: ,,En Jehovah God ging ertoe over de mens {Adam} te vormen uit stof van de aardbodem en in zijn neusgaten de levensadem te blazen, en de mens werd een levende ziel (Genesis2 7) Adam werd dus een zoon van God genoemd omdat zijn leven van God afkomstig was zonder tussenkomst van menselijke ouders In dezelfde zin wordt

Jezus Christus de zoon van God genoemd, want ook zijn leven was rechtstreeks van God afkomstig.

In de Koran kunnen wij lezen:,,De gelijkenis van Jezus is bij God als de gelijkenis van Adam die Hij schiep van stof waarna hij tot hem zeide: Word! en hij werd “ Äl’Imran [3]:59

De taal laat eveneens een figuurlijk gebruik van het zoon” toe. Niet alle moslim geleerden maken bezwaar tegen het gebruik van de uitdrukking “zoon van God” in de Injïl.

Onlangs presenteerde het RKK tv-programma 'Kruispunt' de uitkomsten van de vierde uitgave van een groot onderzoek dat tot nu toe elke tien jaar is uitgevoerd: "God in Nederland".
De afgelopen tien jaar was een periode waarin een religieuze aardverschuiving plaatsvond. De rol van de kerk in de samenleving is niet langer meer vanzelfsprekend. Veel mensen hebben het geloof in de enige ware God opzij geschoven. Ook al is het aantal niet gelovigen het aantal gelovigen gaan overstijgen nemen velen aan dat er wel iets is. Soms lijkt het er wel op dat als als de kerken geen prominentere rol voor zich opeisen in de samenleving, zij gevaar lopen te verdwijnen.
"Goethe zei al dat ‘Europa gaandeweg is geboren en het christendom zijn moeder-taal is’. "Elke uiting van cultuurverlies is verontrustend. Ze leidt tot het verlies van iets belangrijks dat – als je erover nadenkt – elke mens in staat stelt deel te hebben aan een soort volheid van menselijkheid". zei kardinaal Poupard in een interview met Rorate. Hij stelt vast dat de kloof tussen het hedonisme dat door de dominante mediacultuur wordt verspreid en het perspectief van het Rijk Gods almaar groter wordt. "De dominante stroming van het secularisme die vandaag de culturen overspoelt, idealiseert vaak – via de suggestieve kracht van de media – manieren van leven die haaks staan op de zaligsprekingen en op de navolging van de arme, kuise, gehoorzame en nederige Christus. Ja, sommige cultuurproducten zijn geïnspireerd door de zonde en kunnen ertoe aanzetten. De kerk moet afkeuren wat de menselijkheid doodt, de antiwaarden aanduiden en ze bannen. Ze verhoudt zich tegenover de cultuur als een kritische instantie, wat haar bij de media die veeleer de heersende mentaliteit volgen, niet geliefd maakt.’’
"Het seculiere als principe, en niet het verengende secularisme, staat in grote letters in het evangelie: ‘Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt.’ De verschillende Europese culturen komen uit dezelfde bron: het Griekse denken, de Romeinse wetgeving en de evangelische eerbied voor de menselijke persoon. Dat de menselijke integriteit respect verdient, veronderstelt dat de ethiek voor de techniek komt, het primaat van het subject boven het object en de superioriteit van het zijn boven het hebben. Het christendom is de band die Europa ten diepste samenhoudt, met respect voor de culturele en nationale verschillen. Daarbij is het christendom niet de exclusieve bron, maar als sociale cohesie en in het geven van een ziel is het wel uniek. In mijn boek over Europa, Le Christianisme ferment de nouveauté en Europe, ontwikkel ik die idee: ‘Vandaag beseft heel Europa dat een dieper liggende eenheid maar mogelijk is als we een einde maken aan het Godsvergeten. Daartoe moeten christenen echte, waarachtige christenen zijn. Hun geloof moet cultuur worden zodat Europa zijn ziel herontdekt en weer toekomst krijgt.’’’ vervolgt Poupard.

Het is voor de kerken in het algemeen een uitdaging om duidelijkheid te verschaffen over wat het geloof inhoudt. Om te laten zien wat men op grond van zijn godsdienstigheid nastreeft en welke waarden men aanhangt en te vertellen wat men in het publieke leven zou willen realiseren. Daarover is binnen de kerken allerminst overeenstemming.

De seculariseringsthese, de idee dat religie verdwijnt naarmate een samenleving moderner wordt hoeft niet echt een ramp te zijn voor de kerkgemeenschap. Secularisatie gaat sterk uit van christelijke opvattingen die in een kerk worden beleden. Als men de media bekijkt en het oor te luisteren legt kan men merken dat er niet echt een verdwijning van God en godsbeleving is, maar van een verandering van de religie. De verminderde kerkgang wijst erop dat een bepaald soort godsdienstig gedrag teloorgaat, maar daarmee verdwijnt niet elke vorm van religie. Als wij mensen aanspreken valt ons trouwens op dat meer en meer mensen hun eigen godsdienst creëren. Mensen blijken tegenwoordig ook religieus of spiritueel te kunnen zijn zonder dat ze een band hebben met een bepaalde kerk of religieuze leerstellingen. Sommigen vinden het daarom beter te spreken van een transformatie van de religie: Mensen hebben geen binding meer met een kerk, maar wel met een transcendente spiritualiteit. Men kan er niet naast zien dat er veel belangstelling is voor het transcendente.
Enerzijds worden religie en levensbeschouwing - een typisch Nederlands woord waarvoor in buitenlandse talen geen equivalent bestaat - systematisch in verband gebracht met ‘dogmatisme en moreel imperialisme’, anderzijds hameren bijvoorbeeld gelovigen op het belang van bovenindividuele waarden en de zin van religieuze tradities. Die laatste zouden niet alleen noodzakelijk zijn om een antwoord te vinden op zingevingsvragen, maar ook een ‘culturele humuslaag’ zijn voor morele waarden, in het bijzonder maatschappelijke solidariteit.

Religie en geloof zijn mede door de komst van moslims naar onze contrijen en ten gevolge van het geweld veroorzaakt door islamitische fundamentalisten weer onderwerp van gesprek en studie. Het blijkt echter dat oude begrippen, zoals secularisatie en scheiding van kerk en staat, niet meer toereikend zijn om de nieuwe situatie te beschrijven.

Mensen zijn meer individualistisch geworden, meer in zichzelf gekeerd en vooral bekommerd om hun eigen carrière, gezin en toekomst. Mensen zijn nogal erg gesteld op hun individuele vrijheid en kiezen zelf hoe ze hun leven uitbouwen. In die omstandigheden kerk zijn, is bijzonder moeilijk. We moeten proberen het individualisme te doorbreken en vanuit ons christelijk geloof mensen uitnodigen tot meer verbondenheid met elkaar en met God.

De kerken moeten zich afvragen of een comfortabele dominantie in de samenleving of zelfs een stilzwijgend opgaan in een breed gemiddelde past bij een organisatie die het evangelie goed wil verstaan. Langzaam en sluipend is een situatie ontstaan waarin kerken in het midden zich vrijwel niet meer durven te onderscheiden in het publieke debat. In Amerika merken wij dat bepaalde Evangelische kerken zich aan de leefgemeenschappen willen aanpassen en hun diensten helemaal richten naar de wensen van de mensen. dit konden wij vorige zondag nog op de Panorama uitzending op Canvas bevestigd zien. Het was het "tintelen van de oren" uit de Bijbel in onze huidige wereld in realiteit brengend.

In het kerkelijk leven is de samengang van de ecclesia of gemeenschapsband ver te zoeken geraakt. Dat de christen aan rechtvaardigheid werkt en de liefdevolle zorg voor mensen boven de doelmatigheid van systemen stelt kan men in de tegenwoordige Kerk niet makkelijk zien. Nochtans zijn er de kleine kerken die daar verder willen aan werken.In de huidige moderne samenleving zijn het niet meer de grote blokken in het midden, of het nu staten of grote ondernemingen zijn, waarin de vernieuwing van de samenleving haar beslag krijgt. Dat gebeurt juist in de marge. Creativiteit verdraagt zich slecht met het midden. En de grote instanties blijven de kleine weren en kijken er op toe alsof zij pestbuilen kunnen worden. Normen en waarden zijn essentieel voor de kwaliteit van professioneel handelen en voor nieuwe vormen van betrokken, ‘dienend’ management.sommige mensen die wij aanspreken vinden die zaken die wij voorop stellen ouderwetse idealen, maar zij vormen de bouwstenen voor een goed samenwerkende maatschappij.Menselijke waardigheid is belangrijk en de samenhorigheid van een gemeenschap is noodzakelijk om iedereen in die maatschappij zich goed te laten voelen.Mensen krijgen steeds minder het gevoel ergens bij te horen, waardoor er randgroepen ontstaan die buiten de boot vallen.Men krijgt de indruk dat vele mensen willen wgvluchten in de anonimiteit, maar het is eerder dat de houding van een uitsluitende omgeving hen doet afschrikken of hen doet terugtrekkken op een eigen klein eiland.
De calculerende burger raakt elk gevoel van "verenigen" kwijt. De basis voor sociaal burgerschap is dat mensen zich bereid opstellen om vanuit een innerlijke overtuiging solidariteit voor elkaar op te brengen

Er is de dringende behoefte aan hechte gezinnen die als levende cellen de samenleving opbouwen, zeker nu de vergrijzing in Europa sterk toeneemt. Een samenleving zonder gezinnen kan niet voortbestaan. Volgens ons moeten deze door het geloof ondersteund naar buiten treden en de voedingsbodem zijn van de kerk. Het geloof maakt een gezin weerbaar in moeilijke omstandigheden en de kerkgemeenschap kan het gezin de nodige verdere ondersteuning geven. Het eensgezind voelen moet ook verder uitgewerkt worden. De overdracht van waarden en normen begint in de kleinste maatschappelijke kern die het gezin is. Het is de plaats waar de vorming een aanvang neemt en de houding ten opzichte van anderen wordt bepaald.
De verantwoordelijkheid van ouders voor hun kinderen kweekt, als het goed is, een besef van verbondenheid voor het leven dat maakt dat in een later stadium kinderen zich medeverantwoordelijk voelen voor hun ouders, ook en juist als deze behoefte krijgen aan hulp en verzorging. Die verantwoordelijkheid dragen zij echter nooit alleen, maar wordt gedeeld met allerlei intermediaire instellingen en netwerken voor wie te arm, ziek of oud is om menswaardig te participeren aan de samenleving. De menselijke maat dient ook uitgangspunt te zijn van overheidsbeleid, dat vanuit zorg moet ontstaan en met zorg moet worden uitgevoerd. Humaniteit is een voorwaarde en een doel in de gezondheidszorg, in de bejegening van allochtonen en illegalen, in de omgang met andere culturen in eigen land en in de internationale betrekkingen.
De vorming wordt voortgezet op scholen die moeten kunnen worden gesticht, ingericht en in stand gehouden op basis van godsdienstige, levensbeschouwelijke of pedagogisch-didactische inzichten.Er zijn waarden die voor iedereen gelijk zijn, gelovig of niet. Het zijn gewoon essentiële menselijke regels. Humane leefregels om als maatschappij samen te kunnen optrekken. Die instandhouding van levensbeschouwelijke inzichten moet mede door de overheid worden bevorderd door voldoende middelen ter beschikking te stellen om kwalitatief hoogwaardig onderwijs te kunnen garanderen door leraren en docenten die goed zijn opgeleid en ook waarden mogen vooropstellen in de klasgemeenschap. Zij moeten diegenen die hun gemeenschap komen vervoegen mogen aanleren dat bepaalde handelingen moeten aanschouwd worden als asociaal gedrag en te vermijden.
Eveneens moeten de kinderen in het onderwijs weer leren dat de vrijheid moet aanschouwd worden als de vrijheid van een ander respecteren en dat wij om goede samen te kunnen leven werkelijk ons moeten inspannen om rekening te houden met de anderen maar ook met de omgeving, de natuur en het milieu. Eveneens kan men vanuit de onderbouw er weer aan werken om het materialistisch denken op de zijlijn te schuiven. Vrijwilligerswerk, mantelzorg, verenigingsleven, sport en ontwpannning moeten anders ingekleurd worden en kunnen vanuit het gezin en het onderwijs weer voor het voetlicht gebracht worden.

Uit een onderzoek dat de oecumenische ontwikkelingsorganisatie Oikos in 2003 heeft uitgevoerd in opdracht van de kerken in Apeldoorn-Zuid bleek dat kerken een aantoonbaar belangrijke invloed hebben op het sociale leven in een wijk. Ze nemen de overheid daarmee veel werk uit handen waaraan omgerekend behoorlijke kosten zouden zijn verbonden. Trouwens kan een kerkgemeenschap verdere hulp aanbieden daar waar de overheid faalt.
Kerkleden hebben nogal eens het gevoel dat hun betrokkenheid maatschappelijk gezien niet zoveel voorstelt. Maar het onderzoek toont aan dat dat ongepast is, aldus de onderzoekers. Ook volgens ons is de rol voor het cementeren van de gemeenschap weggelegd in die kleine gemeenschapsvormen en wijkclubjes.
Zelfs zeer kleine kerkjes kunnen bijdragen en een plaats voor ontmoeting met verwante geesten zijn.In hun eigen kleine omgeving kunnen het de noodzakelijke hulpverlenende instantie – zowel in spiritueel als in praktisch opzicht – vormen en een toegangspoort tot de (grotere) maatschappij.
Bij de Christadelphians trachten wij drempels weg te halen en iedereen op te vangen. Taal mag bij ons ook geen probleem zijn en hierdoor verlopen sommige van onze diensten ook in meerdere talen door elkaar. De mens in zijn omgeving en in onze nabijheid staat centraal. Ook al kan het voor anderen lijken op een klein select groepje is iedereen in onze gemeenschap welkom. Maar wel mogen wij stellen dat wij onze armen openen om samen iets op te bouwen en samen te groeien in een betere leefomgeving. Graag laten wij anderen voelen dat wij geroepen zijn en mogen open staan om gezonden te zijn. Het is die missionering die in de westerse landen vervaagt is geworden en tot de verschraling van de kerkgemeenschap heeft toe bijgedragen. Wij willen mensen weer vertrouwd maken met het geloofsverhaal; kansen geven aan de verscheidenheid van geloofskernen; kerk zijn met armen, zieken, gehandicapten en verdrukten. Dat waren de eerste drie hefbomen in de eerste kerken, welke wij nu nog blijven voor ogen houden. De kerk hoort zich namelijk steeds te baseren op de Eerste Kerk, of op die gemeenschappen of ecclesias die zijn ontstaan na Christus verrijzenis, bij de prediking en evangelizering door de apostelen.

"De waarheid over de mens is voor iedereen dezelfde: als er geen gemeenschappelijke menselijke natuur bestaat, hoe kunnen we dan het recht funderen en vermijden dat we in de wet van de sterkste vervallen? De rede is een gemeenschappelijk erfgoed en het is niet geoorloofd haar tegenover het hart te plaatsen. Goedheid en waarheid gaan samen, en het is nog beter als daar ook nog schoonheid bijkomt. De culturele dialoog staat de dialoog van het leven niet in de weg, integendeel. Overal waar mensen hun leven delen met anders- of met niet-gelovigen, is die dialoog aan de gang.

Om de kerk nieuw leven in te blazen is het belangrijk die nieuwe wind te laten blazen en verscheidene culturen elkaar te laten bevruchten, echter steeds met dien verstande dat voor de Kerkgemeenschap het fundament Christus Jezus steeds de belangrijkste hoeksteen blijft en het Woord van God het te volgen Gegeven.

 

Europa dat samengesteld is uit verschillende volkeren en culturen moet iedreen respectvol als een volledige waardevolle partner aanschouwen. Samen moeten wij werken en streven naar één gemeenschap waarin een veelheid van denken aanvaard en doenbaar is.

De kerken die beweren God te volgen kunnen die liefde van god laten uitstralen naar diegenen rondom hen en kunnen vanuit de onderbouw, het gezin en de kleine kerkgemeenschap reiken naar de gehele maatschappij met de boodschap van naastenliefde.

 

 

Aditioneel leesvoer:

 

Kerkbezoek loopt in al de gemeenschappen de laatste jaren erg terug

 

 

secularisering

Op Google wordt er nu voor de Belgische Christadelphians een plaats voor ien voor verder documenten. Technisch moeten er nog enkele zaken in orde gebracht worden, maar wij hopen dat onze computer techneut Jeroen Ampe dit spoedig in orde zal brengen.

 

 Naast de pagina van de Vlaamse of The Flemish Christadelphians is er de eigenlijke nieuwe webruimte van de Belgische Christadelphians met doorwverwijzingen naar verdere hoofdpagina's welke dan doorverwijzen naar betreffende artikelen.

Naast de dood en het leven, het hiernamaals, het aards paradijs, het doel, de zin van het leven zullen verdere onderwerpen uitgediept worden en op het net ter beschikking gesteld worden.

 

  Reeds ter beschikking:

Boek der Boeken de Bijbel

Broers en Broeders

Geschiedenis

Geloofspunten van de Christadelphians

Hoop 

Hoop op Leven

Het Heelal 

Hemel 

Rond de Bijbel

Rond God de Allerhoogste

 

Rond Jezus

 Relatie tot Christus

Eén met Christus

Relatie tot God

Relatie tot medemens

Menselijke Natuur 

Levenslessen

Overwegingen

Opdracht tot Getuigenis

Redding

Zoenoffer

Wie, wat & hoe Christadelphians

Christendom 

 Het Heelal

John Thomas

Articles in English 

Artikels in het Nederlands 

Articles en Français 

Lectuur

Vlaams/Belgisch Studiemateriaal

Adressen

French pages / Pages en Français
English pages 

In onze maatschappij is de identiteit van geloof en kerk een ernstig probleem geworden. Vroeger was praten over politiek en/of geloof taboe, maar werd er wel rekening mee gehouden dat anderen ook andere geloofsovertuigingen konden hebben of verkozen voor andere waarden te kiezen. Nu wensen velen bepaalde waarden af te chrijven of vinden het niet getolereerd ze te beoefenen.

Naast de aanvaarding en hogere tolerantie naar elkaars gewoonten of gebruiken en levensbeschouwingen zou het ook beter zijn als menzo wel interreligieuze als interculturele dialogen zou aan gaan.

In de Panorama uitzending op Canvas Tv konden wij gisteren zien hoe de mensen in Iran onderdrukt worden, maar ook hoe de westerse wereld een gevaarlijk verkeerd getekend beeld kan krijgen door de machtswellust van kapitalisten.