Dezer dagen speelt mijn gezondheid mij weer parten. Vorige week ben ik juist toegewezen aan enkele uit elkaar liggende scholen en hoopte de directeur dat ik niet als de voorgaande leerkrachten ziek zou vallen. En juist nu wil mijn rechterbeen niet mee en trekt de pijn van onder aan mijn voet langs mijn kuit naar boven. Niet ideaal om dansles te geven, maar nu kan ik die directeur en de leerlingen wiens voorgaande leerkracht weg valt toch niet ontgoochelen.
Ook voor het prediken hebben wij vorige weken weer niemand zien opdagen op de Bijbel Klas. Niettegenstaande de vele advertenties is verder niemand ons komen opzoeken en is er niet echt een grotere toename van bezoekers op onze webpagina's te merken. Je zou het allemaal tegenvallers mogen noemen.

Ligt het dan aan onze onkunde om de mensen toe te spreken. Stel ik mijn artikelen verkeerd samen en gebruik ik een te ouderwetse taal die de mensen van vandaag niet meer kan aanspreken? Erg vaardig zal ik dan wel niet zijn in mijn woord gebruik, maar ik durf er toch op te vertrouwen dat mijn stem ook bruikbaar kan zijn voor God en dat Hij mij verder de middelen geeft om Zijn Woord kenbaar te maken.

Alleen zullen wij nooit de klus kunnen klaren. Eerst en vooral hebben wij God nodig, maar daar naast hebben wij onze broeders en zusters in Christus nodig. Zij die samen het zelfde geloof in de Verlosser Jezus van Nazareth dragen. Het komt er op aan dat diegenen die zich navolgers van Christus noemen ook daadwerkelijk de leer van Christus gaan na volgen en elkaar steunen en samen op weg gaan om het Goede Nieuws te gaan verkondigen.

Wij moeten weten dat het soms veel tijd kan vergen en dat wij geduldig moeten zijn. Mozes en Noah hebben zeer veel geduld moeten hebben en aan hen kunnen wij een voorbeeld nemen.

Laat u niet weerhouden door uw beperkingen.

'Toen zeide Mozes tot de Here: Och Here, ik ben geen man van het woord… want ik ben zwaar van mond en zwaar van tong. Maar de Here zeide tot hem: Wie heeft de mens een mond gegeven… ben Ik het niet, de Here? Nu dan, ga heen. Ik zal met uw mond zijn en u leren, wat gij spreken moet. Maar hij zeide: … zend toch iemand anders…'

Exodus 4:10-13

-- 

“Vrienden, als God ons zozeer heeft liefgehad, moeten ook wij elkander liefhebben. Nooit heeft iemand God gezien, maar als wij elkaar liefhebben, woont God in ons, en is zijn liefde in ons volmaakt geworden.” (1Jo 4:11-12 WV78)
- - - - - - - -

U bent uitgenodigd onze volgende webpagia's te bezoeken:


http://www.bijbelonderzoekers.org

http://groups.msn.com/Bijbelonderzoekers

http://groups.msn.com/BroedersenZustersinChristus

http://spaces.msn.com/members/Christadelphians.

http://bijbelvorsers.blogspot.com/

http://www.freewebs.com/marcusampe/index.htm

De dagen gaan zo snel voorbij. Wij kunnen het haast niet bij houden.

 

Er is weer een week voorbij en vorige dinsdag konden wij in Leuven onze eerste open studiedag aldaar bij wonen. In de avond tikte de klok traag en kon de conciërge mee met ons voelen en zien hoe ook de straten van Leuven erg leeg bleven. Bij het zien van de stille straten kon men  moeilijk indenken dat het hier een studentenstad betrof. Antwerpen en Gent laten heel wat meer beweging op straat zien.

 

In het 30CC de Romaanse Poort was er van vooruittrekkende Romeinen weinig te merken en zegepralen van een Caesar kon men er niet merken. Het leek eerder de benevelde laagvlakten.

Het aanvangsuur ging voorbij zonder dat er maar iemand opdaagde. ’s Morgens was ik nog naar een evangelische boekhandel gegaan om enkele Nederlandstalige Bijbels aan te schaffen om aan die mensen te kunnen overhandigen die geen Bijbel hadden. In de winkel leek men niet gelukkig dat ik ook naar Katholieke Bijbels vroeg en na een aankoop van bijna €125 twijfelde men er nog aan om onze affiche voor de Bijbelcursus op te hangen. Hun negatieve houding trok mijn gemoedsstemming wel in mineur. Toen er dan nog niemand leek op te dagen was het hek helemaal van de dam.

Ik dacht aan al de persnota’s die waren uitgezonden, de verscheidene aankondigingen via webpagina’s allerhande, de uren werk aan voorbereiding voor al het publicatie materiaal enz.. Hoe kan men de mensen in België bereiken en hoe krijgt men hen over de vloer?

 

Na een hele poos kwam er toch een man die eerst getwijfeld had om nog te komen daar hij wist dat hij te laat was en dat hij geen Bijbel had. Fijn was het om een voorstelling te kunnen geven over de verscheidene Bijbelvertalingen. Wij waren verheugd hem op het einde van de avond te zien vertrekken met een Bijbel in de hand. Dat was fantastisch. Mijn collega Steve Robinson was dan ook zeer verheugd en vond de avond geslaagd.
Ik persoonlijk zag het nog niet zo positief. Later vond ik wel zeer opmonterende Emailberichten in mijn brievenbus welke een hart onder de riem staken en een welgekomen ondersteuning waren.

 

We beseffen wel dat God boodschap nooit populair is geweest. Onze Engelse broeders zijn het al gewend dat niet veel volk komt opdagen. Voor mij was het wel een nieuwe ervaring om zo geconfronteerd te worden met zulk een lage opkomst. Maar ja wat kan de meeste mensen het geestelijke schelen. Zij hebben het zo goed dat ze er niet bij na denken van wie zij al die mooi dingen gekregen hebben. Zij zijn gewoonweg niet geïnteresseerd in het boven natuurlijke. Enkel diegene die dieper wil nadenken over het leven en de toekomst kan misschien aangesproken worden over wat er in de Heilige Schrift staat.

 

Wij zouden verwachten dat onze inzet voor God wel iets zou opleveren dat wij konden merken, maar nu leek het zo leeg en voelden de zandkorrels van de woestijn als vallende stenen. Gelukkig schoven wij met onze naakte huid nog niet over al het grijze grind. Want gelukkig bleef er voor ons een licht branden en is het vuur in ons aangebleven met een warm rode gloed. Na de les begonnen wij al ijverig verder naar oplossingen zoeken en nieuwe plannen maken.

Het horen dat in de Newbury ecclesia in Groot Brittannië onze Broeders en Zusters voor ons gebeden hadden en nog bidden voor het werk in België monterde ons op.

In mijn kamer staat een kamer met de tekst van de voetstappen in het zand, waar er eerst twee paar zijn dan slechts één paar voetstappen, waarbij het ogenblik gekomen is dat wij gedragen worden door God die ons behoed wanneer wij het te moeilijk hebben. Het is niet Hij die ons verlaten heeft. Terwijl de wereld Hem vergeten is en wij geconfronteerd werden met al de moeilijkheden heeft Hij ons niet achtergelaten maar in Zijn armen genomen om ons te dragen.

 

Wij moeten de moed opnemen om datgene te doen wat juist is. Jezus heeft ons opgedragen uit te gaan om het Woord van God te verkondigen. Wij willen de Blijde Boodschap uitdragen en kunnen slechts hopen dat de anderen zullen willen luisteren. Wij kunnen het Goede Nieuws van het Koninkrijk van God op velerlei manieren proberen te verspreiden. Wat voor de ene een goede wijze lijkt kan voor de ander niet het juiste zijn. Met onze verschillende pogingen kunnen wij slechts ons best trachten te doen om te zaaien. Ook kunnen wij trachten water te geven aan hen die het nodig hebben, mar zij moeten het wel willen drinken. God is het die het zaad kan doen groeien. Hij is het die trekt. Wij kunnen slechts dankbaar zijn voor de middelen die Hij ons schenkt om dienaars van Hem te kunnen zijn. Wij mogen dankbar zijn dat wij als hulpmiddelen mogen optreden. Op dat vlak hopen wij op Gods zegen en hopen dat wij Hem niet zullen ontgoochelen.

 

Wij zullen een bloem in onze hoed moeten steken en glimlachen omdat niets vandaag zal gebeuren dat wij en God niet samen zullen kunnen oplossen.

Als wij ons terneergeslagen voelen en willen gaan liggen, kunnen wij als wij liggen onze ogen openen en de lucht zien. Makkelijkst is om op ons lui gat te blijven zitten, of ons neer te strijken op een zonnebed en te genieten van een mooie omgeving. Maar als wij dan neerliggen zullen wij dan ook kunnen opkijken naar God? Dat is in ieder geval wat ik verder zal trachten te doen. Ook al moet ik bij momenten er bij gaan neerliggen wil ik mijn God recht in de ogen durven blijven zien en verder vooruit gaan in mijn leven op weg naar Hem.

 

Uit liefde voor de mensen rondom mij wil ik hen ook de Grootste Liefdegever laten kennen en kan ik maar hopen dat ik mij een juiste houding zal kunnen aanmeten en dat ik hier en daar toch kleine vlammetjes zal kunnen doen ontwaken die na verloop van tijd een juist pannetje zullen kunnen warm maken tot een sappig smakelijk geheel.